Mια απ'τα ίδια

Το ξέραμε, το περιμέναμε, δεν είχαμε αυταπάτες. Και τελικά επιβεβαιωθήκαμε...

'Αλλο ένα ντέρμπι στο (χαρισμένο στον γαύρο και χτισμένο με τα λεφτά τoυ ελληνικού λαού) Καραισκάκης πέρασε και μας άφησε με νεύρα και πονοκεφάλους.

To χειρότερο ντέρμπι που θυμάμαι (και θυμάμαι πολλά) το πήρε ο γαύρος με 90-10 διαιτησία. Ως συνήθως, έτσι όπως έχουν μάθει να νικάνε τόσα χρόνια. Αγωνιστικά φάνηκε πως οι ομάδες είναι πάνω κάτω στα ίδια (ο πλήρης Παναθηναικός θα τους κάνει πλάκα στη Λεωφόρο με νορμάλ συνθήκες). Έκανε μία καθαρή φάση ο ΟΣΦΠ -κι αυτή όχι κλασική- σε όλο το ματς και βαφτίστηκε κυριαρχία. Άντε δύο με τη φάση του ανύπαρκτου πέναλτυ που είχε βγει τετατετ ο τζι-ελ-εξ. Στην έδρα τους, με ψυχολογία στο ζενίθ, με διαιτητή να τους σφυράει τα πάντα.

Κι εμείς αγωνιστικά λίγα πράγματα, η προφανής θέληση του Αναστασίου ήταν να πάμε μέχρι το 70' με το 0-0 και ανεβαίνοντας μετά να τους παίξουμε στην ταχύτητα. Φόρτωσε με πέντε χαφ το κέντρο για να μην έχει εύκολη πάσα ο Τσόρι, έβαλε αγκαλίτσα τον Ζέκα στον Μαζουάκου (καλός παίχτης αυτός,ξεχωρίζει) και περίμενε. Τι δεν υπολόγισε? τα αμέτρητα στημένα που έδινε ο κόρακας και μας έκλεινε πίσω. Ένα θα έγραφε,και προφανώς θα ήταν αυτό που μπερδεύτηκαν προς στιγμήν τα μαρκαρίσματα λόγω αλλαγής Μποτία-Αυλωνίτη.

Μετά ήταν μονόδρομος, μέσα ο Πέτριτς να πατάμε περιοχή και πίσω του ο Ατζαγκούν μπας και χωθεί ανάμεσα στα στόπερ. Και να που το πέτυχε, ασιστ ο Πέτριτς, φάτσα με το τέρμα ο ΄Ατζα, σφύριγμα ο κόραξ για χέρι, τέλος το ματς...

Δεν θα κάτσω να ασχοληθώ με τα σημερινά "ποδοσφαιρικά" σχόλια των "αντικειμενικών", δεν έχει και κανένα νόημα εντέλει. Εγώ το μόνο που κρατάω είναι η διαπίστωση πως στα ίσα δεν μας έχουν. 'Εχουν δυο-τρεις καλύτερες μονάδες (χαφ Τσόρι και Κασάμι δεν υπάρχουν στον Παναθηναικό), αλλά καθαρή διαφορά κλάσης ανάμεσα στις δυο ομάδες υπάρχει μόνο στο κεφάλι του Σάββα και στους υπαλλήλους του Καραπαπά...

Στόχος της ομάδας είναι μέχρι τέλη Φλεβάρη να είμαστε το πολύ 5-6 βαθμούς πίσω από την κορυφή. Αν το καταφέρουν (και αν έχει έρθει ο Αμπέντ το Γενάρη), θα πέσουν πολλά γέλια την άνοιξη. Εδώ θα είμαστε...

Έξω καλά πάμε

Περάσαμε τους τσουρουκάδες χτες όπως αναμενόταν, προχωράμε την Κυριακή με τον Πανιώνιο για το πρωτάθλημα σε άδειο γήπεδο λόγω τιμωρίας που κουβαλάμε από πέρσι.

Δεν επιδέχεται ιδιαίτερης κριτικής το ματσάκι με τη Μίντιλαντ, μόνο κάποιες σκόρπιες παρατηρήσεις.

Στα της επίθεσης, μέχρι να βρούνε τα πατήματά τους οι Καρέλης-Ατζαγκούν είχε περάσει ένα ημιχρονάκι, απογοήτευση από τον Ατζαγκούν που περιμένω να ανέβει. Φαίνεται πως ξέρει μπάλα, αδικεί τον εαυτό του που σε κάθε ματς μπαίνει χεσμένος, είναι πιτσιρικάς ακόμα και πρέπει να δουλευτεί σε όλους τους τομείς. Ο Καρέλης αρκεί να δουλέψει αυτά τα ρημάδια τα τελειώματα, κατά τ'άλλα μια χαρά στέκεται.

Αυτός που δεν πρέπει να βγαίνει φέτος από την εντεκάδα είναι ο Κλωναρίδης. Το παλικάρι είναι σφαίρα, είναι τεχνίτης, σκέφτεται γρήγορα και εκτελεί όπως πρέπει. Το χτεσινό πλασέ είναι εξαιρετικό δείγμα απλότητας και ταχύτητας στην εκτέλεση. Μακάρι να μην σακατευτεί πάλι γιατί θα είναι μεγάλη βοήθεια μπροστά τώρα που λείπει ο Μπεργκ. Λογικά θα τον δούμε και κορυφή με τον Καρέλη ή τον Πέτριτς δίπλα του. Αν αντέξει το κλωτσίδι, δεν βλέπω λόγο να μην σταθεί αξιοπρεπέστατα εκεί.

Πάμε στα ευχάριστα που προέκυψαν από χτες. Πρώτο και κυριότερο ότι η ομάδα είναι δεμένη και ψυχωμένη, δεν παρατάει αγώνες. Χτες πάλι μπήκανε χαλαρά με υφάκι αλλά καταλάβανε γρήγορα τι παίζει και σοβαρεύτηκαν.

Δεύτερο, η καλή εμφάνιση του Κοτσόλη με ότι μπορεί να σημαίνει για την ψυχολογία του και τον ανταγωνισμό με τον Άγγλο (που θέλω να τον δω κι αυτόν άμεσα να παίζει). Μεγάλο ζήτημα να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο οι αμυντικοί και να εμπιστεύονται τον τέρμα τους.

Τρίτο και καλύτερο, η άμυνα μας έπαιξε επιτέλους καλά. Κυρίως λόγω του Μπούρμπου που δεν έμπαζε όπως με τον Λεβαδειακό και του δίδυμου Ρίσβα-Σίφο που σίγουρα "κουμπώνει" καλύτερα από ότι το Τριάντα-Σίφο. Γενικά ο Ρισβάνης πρέπει να πάρει παραπάνω ματς και εμπιστοσύνη φέτος. Έχει πολύ μεγάλες προοπτικές να γίνει σπουδαίο σύγχρονο στόπερ, κι ας λιμπερίζει λίγο.

Τώρα με τον Πανιώνιο δεν θα είναι εύκολα τα πράγματα,παραδοσιακά μας ζορίζει, είναι και στο άρμα του απέναντι, θέλει προσοχή. Ελπίζω να μη δούμε πάλι 5-6 αλλαγές στην εντεκάδα, και να μπούνε από το πρώτο ημίχρονο για να πάρουν το ματς. Οψόμεθα...

Kαι τώρα, τι κάνουμε?

Τέζα ο Μπεργκ για δυο μήνες λοιπόν. Σε φάση που δεν του σφυράει καθαρό πέναλτυ ο κόρακας. Σε ματς που γκελάρουμε με την ομάδα του Κομπότη. Σε ουδέτερο γήπεδο. Σενάριο βγαλμένο από υγρά όνειρα του πιο κομπλεξικού γηπεδικού γαύρου.

Το ερώτημα πλέον είναι τόσο προφανές όσο και δύσκολο να απαντηθεί. Τι κάνουμε τώρα?

Πρώτον ξεπερνάμε το σοκ και πάμε σοβαροί στη Δανία να κλειδώσουμε τα 2.5 - 3 εκατομμύρια για τον σύλλογο. Και να αποφύγουμε την τεραστίων διαστάσεων ξεφτίλα θα προσέθετα, αλλά δεν βλέπω πιθανό το ενδεχόμενο να φάμε τρία αναπάντητα γκολ από τους ψαράδες του Μίντιλαντ.

Από κει και πέρα, σκύβει το κεφάλι όλη η ομάδα και ξεπατώνεται στη δουλειά στις προπονήσεις. Τα πρώτα σημάδια δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικά, βλέπουμε παίχτες με στυλάκι, να μη μπαίνουν στις διεκδικήσεις, να μην έχουν καλές επιστροφές, να είναι επιρρεπείς στις γκέλες, να εκνευρίζονται πιο εύκολα. Επίσης, φέτος τραυματίζονται και πιο συχνά, προφανώς λόγω της πιο εντατικής προετοιμασίας. Η ομάδα θέλει δουλειά πάντως και φαίνεται από χιλιόμετρα.

Στήριξη στον Αναστασίου. Αυτό νομίζω δεν επιδέχεται περαιτέρω εξήγησης και κριτικής.

Το μεγάλο (υπο)ερώτημα πάντως είναι αν θα γίνει μεταγραφή. Προσώπικη άποψη είναι πως δεν πρέπει να πέσουμε σε τέτοια λούμπα. Καιρός είναι να πάρουν σερί ματς Καρέλης-Κλωναρίδης, ενώ και ο Μπερίσα θα έχει τις ευκαιρίες που θέλει. Παρεμπιπτόντως, αν ισχύουν τα μισά από αυτά που άκουσα για τον πιτσιρικά, θα δούμε ωραία πράματα από δαύτον. Ο Πέτριτς θα δώσει όσες βοήθειες μπορεί, αν δεν ξανασακατευτεί, ενώ περιμένουμε (όχι με μεγάλη αγωνία) και την επάνοδο του Εμίρ του Μπαιράμι, ο οποίος ήρθε με προοπτικές Σανμαρτεάν και τις δικαιώνει περίτρανα μέχρι τώρα.

Η άμεση ανάγκη είναι για ένα ρημάδι χαφ. Στο στυλ του Αμπέιντ, με τρεξίματα, καλή πάσα, αλληλοκαλύψεις, να πατάει περιοχή, να κόβει, να σουτάρει καλά, και να μη ξεχνάει να γυρνάει να μαρκάρει. Α, και να είναι φτηνός. Χαιρετίσματα με λίγα λόγια... Η διοίκηση και το τεχνικό τιμ αργοπόρησαν χαρακτηριστικά, και τώρα που το πήραν πρέφα δεν προλαβαίνουν. Προβλέπω πως δεν θα πάρουμε παίχτη, και μάλλον θα πάμε από Γενάρη να μπαλώσουμε τρύπες.

Πρέπει να δωθεί μεγάλο βάρος στον Μπούι από τον κόουτς και στη φυσική κατάσταση και στην ψυχολογία, επείγει να ξεψαρώσει και να παίρνει μπάλα. Φαίνεται πως το κατέχει το τόπι, θα είναι κρίμα να μη μας βγει, ειδικά με τα χαφ που έχουμε στην ομάδα. Λογικά αναβαθμίζεται και ο Δώνης, ο οποίος έχει πολλά να μάθει από τακτική ακόμα, οι τοποθετήσεις του ήταν κάκιστες στο ματς με τη Λιβαδειά.

Ες αύριον τα πιο σπουδαία. Τέρμα-άμυνα και Μίντιλαντ.

Αθήνα ξανά

Διακοπές τέλος, επιστροφή στη μοναδική μεγαλούπολη αυτής της ρημαδοχώρας και ευχή τις επόμενες μέρες να μειωθούν ακόμα περισσότερο οι παροικούντες, μπας και απολαύσουμε επιτέλους την Αθήνα ήσυχα κι όμορφα με αναλογία Ελλήνων - τουριστών 1 : 1 .

Στο μεσοδιάστημα είχαμε την αναπάντεχη ήττα της Πανάθας από το συρφετό της Σταντάρ Λιέγης. Να αποκλείεσαι στην έδρα σου από χειρότερη ομάδα και ενώ έχεις προηγηθεί είναι λίγο δύσκολο να το καταπιείς. Το χειροκρότημα στο τέλος πάντως ήταν ενθαρρυντικό και δείγμα αλλαγής νοοτροπίας (κάτι που έχει φανεί από πέρυσι), ειδικά όσον αφορά τη σχέση ποδοσφαιρικού τμήματος και οπαδών.

Πάμε στα τακτικά λοιπόν. Από τις ελάχιστες φορές που επί Αναστασίου ξύνισα όταν είδα την εντεκάδα. Ακατανόητη η επιμονή στον ανέτοιμο Πέτριτς, ενώ οι Πράνιτς-Ατζαγκούν κάνανε το κέντρο πιο δυσκίνητο. Ίσως έπρεπε να ξεκινήσει και με Λαγό δεύτερο κόφτη για να γλιτώσει τις κόντρες που θα έβγαζε η Σταντάρ. Ίσως έπρεπε να παίξει με καθαρούς ακραίους, αντί να γεμίσει τόσο τον άξονα. Πολλά ίσως, τόσα που δεν έχει και νόημα να σκέφτεσαι μια βδομάδα μετά.

Η πρόκριση χάθηκε πάντως, είτε λόγω απειρίας, είτε λόγω ατυχίας, είτε λόγω φυσικής κατάστασης, είτε λόγω υποτίμησης του αντιπάλου ως ένα σημείο. Μάλλον λίγο από όλα μαζί, όπως γίνεται συνήθως δηλαδή. Από δω και πέρα μένουν δυο ματσάκια με τη Μίντιλαντ που θέλουν τεράστια προσοχή και παιχνίδι σκοπιμότητας. Δυο ματς που παίζεται το μισό μπάτζετ του τμήματος (για να μην ξεχνιόμαστε).

Αυτό που έγινε ολοφάνερο πάντως είναι η ανάγκη ενίσχυσης σε μερικές θέσεις. Κατά τη δική μου γνώμη θέλουμε οπωσδήποτε ένα χαφ στυλ Αμπέιντ (αν είναι ο ίδιος ακόμα καλύτερα), ένα δεξί εξτρέμ (εκτός αν ξαναγίνει ποδοσφαιριστής ο Μπαιράμι) και ένα αναπληρωματικό φορ περιοχής. Όλοι μιλάνε για επιτελικό χαφ τις τελευταίες μέρες, προφανώς πρέπει να πάρουμε κι εκεί παίχτη, αν και βλέπω και τον Μπουι να δοκιμάζεται σε αυτή τη θέση.

Υπομονή κι όλα θα γίνουν. Αν όχι φέτος, δεν χάθηκε και ο κόσμος, άλλωστε προέχουν κάποιες εξωαγωνιστικές κινήσεις που πρέπει να γίνουν. Και πολύ πιο άμεσα μάλιστα.

υγ. Τάκαρε Φύσσα καλώς επανήλθες.

Πάμε σαν άλλοτε...

Όπως το 1986.

Vamos a dar todo para que Argentina vuelva a ser campeón.

Θέλει προσοχή, αλλά...

Με το Βέλγιο στους 8 λοιπόν.

Είναι καλοί οι Βέλγοι. Μπορεί να τους περίμενα πιο θεαματικούς -ειδικά με τους αντιπάλους που πέτυχαν-, αλλά είναι δυνατή ομάδα με γρήγορους επιθετικούς, αλληλοκαλύψεις και τρεξίματα. Θα βάλουν πολύ δύσκολα σήμερα στην Αργεντινή.

Από πλευράς Αρχεντίνα περιμένω μια από τα ίδια. Τη μπάλα στον Μέσι ή τον Ντιμαρία και οι υπόλοιποι ανοιχτείτε. Λες και παίζουμε μπάσκετ έχει καταντήσει η φάση και πάμε να βγάλουμε τον Τζόρνταν στο ένας με έναν. Δε βαριέσαι, ας το σηκώσουμε εκεί μέσα κι ας θυμίζουμε και κρίκετ...

Ποντάρω να μπει επιτέλους μια φορά δυνατά στο ματς η Αργεντινή, να μην πετάξει πάλι το πρώτο ημίχρονο. Αν τους κλείσει από την αρχή στην περιοχή τους, οι Βέλγοι θα κωλώσουν, δεν είναι έμπειροι, πρώτη φορά πάνε σε μεγάλη διοργάνωση, δεν έχουν και παίχτες να ηρεμήσουν το παιχνίδι τους. Θα ψάχνουν την κόντρα συνέχεια, με λίγη προσοχή και καλές τοποθετήσεις δεν θα υπάρχει πρόβλημα.

Όλα αυτά θεωρητικά. Στο χορτάρι να δούμε τι θα δούμε γιατί τα μέχρι τώρα δείγματα είναι πολύ αποθαρρυντικά. Η ομάδα φαίνεται αδούλευτη, κινήσεις στο χώρο δεν γίνονται, τα χαφ στην ανάπτυξη είναι ανύπαρκτα, οι εξτρέμ αλλάζουν θέσεις καμιά εικοσαριά φορές το κάθε ημίχρονο και όλοι περιμένουν τη μπούκα του Μέσι. Ακόμα κι έτσι πάντως, ξέρουν πως αν νικήσουν το Βέλγιο είναι στην τετράδα για πρώτη φορά μετά το 1990. Αν αυτό δεν είναι επαρκές κίνητρο, τότε ποιο είναι...

Και μια παρατήρηση που βγαίνει σαν λογική για τα σημερινά ματς μετά το χτεσινό κάζο της διαιτησίας, που κατάφερε να αφήσει να τρώνε το ξύλο της αρκούδας ο Νειμαρ και ο Ροντρίγκεζ. Εντάξει όλοι γουστάρουμε να βλέπουμε καμιά κλωτσιά παραπάνω, ειδικά σε νοτιοαμερικάνικα ντέρμπι. Απλά, δεν γίνεται να αφήνεις να στοχοποιούνται οι ποιοτικοί παίχτες και να μη δίνεις κάρτες μέχρι το 65 μόνο και μόνο για το θεαθήναι. Και στα καπάκια να τις μοιράζεις όπου βρεις... χάνει τον ημιτελικό ο Σίλβα για παρεμπόδιση βολέ και ο Φερναντίνιο δεν έχει πάρει ακόμα κάρτα σε όλο το μουντιαλ!!! Ο Ζουνίγκα έσπασε τον σπόνδυλο του Νευμαρ στο 90 και δεν πήρε καν κάρτα. Εντάξει, δεν δάγκωσε και κανέναν να φάει 4 μήνες τιμωρία, ένα σπόνδυλο χαμηλά στη μέση του έσπασε...

Σήμερα περιμένω στα πρώτα φάουλ να βγαίνει κάρτα αβίαστα, άρα ωφελείται όποιος κατέχει μπάλα. Λογικά η Αργεντινή. Επίσης λογικά θα υπάρξει υπερπροστατευτική αντιμετώπιση του Μέσι, θα είναι μεγάλη ξεφτίλα για τη ΦΙΦΑ να μείνουν έξω οι δυο καλύτεροι παίχτες της διοργάνωσης σε μία μέρα από τσεκουρώματα αντιπάλων...

Πρόβλεψη : όπως το έχω στο μυαλό μου άσος με τα χίλια ζόρια. Και λίγα γκολ λογικά.

Γερμανική προπαγάνδα

Σε περίπου μισή ώρα ξεκινάει το καλύτερο (βάσει ονομάτων) ματς των προημιτελικών.

Γαλλία με Γερμανία λοιπόν, κλασικό ευρωπαικό ντερμπι, προαιώνιοι εχθροί και τα υπόλοιπα βλακώδη κλισέ που δεν πρόκειται ποτέ να γραφτούν σε τουτο δω το μπλογκ.

Αφορμή του ποστ μια πρόσφατη συζήτηση στην οποία αναφέρθηκε ότι οι Γερμανοί είναι πάντα σοβαροί σε τέτοια ματς και δεν τα χάνουν. Ενώ λοιπόν στην αρχή συμφώνησα, θεωρώντας την παρατήρηση αυτή προφανή, άρχισα να θυμάμαι τις προηγούμενες διοργανώσεις και την πορεία της εθνικής Γερμανίας. Και μαντέψτε τι βρίσκει κανείς αν έχει θέληση, ίντερνετ και βαριέται επαρκώς...

Όλη η κουβέντα γύρω από τη Γερμανία που δεν παραδίδεται, νικάει πάντα στο τέλος, είναι πάντα σοβαρή κλπ είναι απλά προπαγάνδα. Παπατζιλίκι κύριοι. Μπούρδες, πως το λένε...

Δείτε ρεκόρ με τις 5 μεγάλες φανέλες που είναι και οι παραδοσιακοί αντίπαλοι της. Με τους Ιταλούς ξεφτιλίζεται, 15 ήττες,10 ισοπαλίες και 7 νίκες, η τελευταία πριν 20 χρόνια περίπου. Με τους Βραζιλιάνους καραξεφτιλίζεται, 4 νίκες 12 ήττες κι άλλα 5 χι. Με την Αργεντινή είναι λίγο πιο ισορροπημένα 9-7 ήττες νίκες, κυρίως λόγω των απερίγραπτων προπονητών της στα δύο τελευταία μουντιάλ. Τους Άγγλους που υποτίθεται τους έχουν πελάτες, έχουν χάσει 15 φορές, μία περισσότερη από όσες έχουν κερδίσει (μην ξεχνάμε ότι δύο από αυτές είναι στα πέναλτυ, κάπως έτσι παράγονται οι μύθοι).

Ε, με τη Γαλλία λες, δε μπορεί, θα έχει θετικό ρεκόρ. Παπάρια... 11-9 οι Γάλλοι στις νίκες και άλλα πέντε ισόπαλα. Άλλη μία πρόκριση στα πέναλτυ κι εδώ.

Κοινώς, η Γερμανία με παραδοσιακές αντιπάλους τραβάει μεγάλο ζόρι. Μπορεί με μικρότερες ομάδες να είναι σχεδόν πάντα σοβαρή και να μην πέφτει ποτέ θύμα έκπληξης, αλλά στα ντέρμπι κωλώνει λίγο. Και πάντα τραβάει το ματς στα πέναλτυ. Εκεί έχουν πραγματικά φοβερή προιστορία. Δεν έχουν χάσει ποτέ. Τη μία φορά που θα χάνανε, καθάρισε από πριν ο Κοντεσάλ στον τελικό του '90. Τότε τους αβαντάρανε από παντού. Σήμερα κάτι μου λέει πως θα την σφυρίξει λίγο κόντρα o Aργεντίνος...

Πρόβλέψη : κλειστό ματς, φαβορί μόνο στα χαρτιά η Αλεμάνια, προς το Χ μου κάνει.

Άντε και καλό ματς να δούμε.

Η φάση είναι λάτιν σήμερα

Η χτεσινή αποφράδα ημέρα χωρίς ούτε εναν αγώνα επιτέλους πέρασε. Σήμερα προβλέπονται ματσάρες, όλες λατινοαμερικάνικες ομάδες με βλέψεις, καλούς παίχτες, δεμένα σύνολα. Και δεν φοβούνται να ρίξουν καμιά κλωτσιά παραπάνω. Η φάση θα είναι λάτιν.

Σπίτι, καφεδάκι, παρέα, ντελίβερι, μπύρες για το ματς των 11 και τα υπόλοιπα αύριο, μαζί με την ανάλυση για τα καμάρια της εθνικής μας...

Πρόβλεψη : Bραζιλία - Χιλή θα περάσει άνετα η Βραζιλία (παραδοσιακά όπου βρίσκει τους Χιλιανούς τους πετσώνει)  και Κολομβία - Ουρουγουάη παράταση. Και πολλές κάρτες, θα κατέβουν με το μαχαίρι στα δόντια οι Ουρουγουανοί, έχουν και νεύρα με τον αποκλεισμό του Σουάρεζ...


υγ.Tις πήραμε τις παπάρες μας με τη θεωρία συνομωσίας που δεν εδέησε να επαληθευτεί, πάμε παρακάτω περήφανα και δυναμικά...

Κριστιάνο, ΦΙΦΑ και θεωρίες συνομωσίας

Σήμερα θα γίνει αμιγώς στοιχηματικό και συνωμοσιολογικό ποστάρισμα.

Μου έχει καρφωθεί πως θα γίνουν πράματα και θάματα, όργια και βιασμοί, σόδομα και γόμορα για να περάσουν την Πορτογαλία στον επόμενο γύρο. Λίγο ότι παίρνουν πούλο οι Ευρωπαίοι, λίγο να κρατήσουν τον Κριστιάνο στη διοργάνωση, λίγο οτι οι Γκανέζοι τσακώνονται και με τους θυρωρούς του ξενοδοχείου τους, λίγο οτι βγήκε και στη φόρα το σκάνδαλο με τα στησίματα πριν 5 μέρες. Όλα μαζεμένα μας κάνουν ένα ωραιότατο άσο από ημίχρονο και με πολλά γκολ διαφορά.

Το κοράκι προερχόμενο από το Μπαχρέιν δεν θα κωλώσει να σπρώξει προς όπου έχει διαταχθεί. Για ειδικές αποστολές φαίνεται.

Έλα όμως που δεν αρκεί αυτό μόνο για να προκριθεί η Πορτογαλία. Τι άλλο χρειάζεται? Μια καθαρή νίκη των Γερμανών με όσο πιο πολλά γκολ διαφορά. ¨Ενα ξερό 2-0 της κάνει άν ρίξει 3 στην Γκάνα.

Το πρόβλημα είναι οτι οι Γερμανοί βολεύονται με την ισοπαλία και περνάνε παρεούλα με τους γιάνκηδες επόμενη φάση χωρίς να ιδρώσουν. Έχουν και προπονητή τον Κλίνσμαν οι Αμερικάνοι, έχουν και καλή ομαδούλα με πολλά τρεξίματα. Αλλά δεν μπορούν να κοντράρουν τη σοβαρή Γερμανία. Άρα το ερώτημα είναι αν θα κατέβουν σοβαρά ή θα κάτσουν να κοροιδεύουν με πασούλες στην άμυνα. Το έχουν ξανακάνει με την Αυστρία το 1982 και πετάξανε έξω την Αλγερία. Θα το ξανακάνουν? Πολύ δύσκολα η προσωπική μου άποψη. Εκτός του οτι πλέον θα μιλάμε για ελεεινή ξεφτίλα, η θεωρία συνομωσίας που έχουμε εξυφάνει μιλάει για άνωθεν εντολή προς ΟΛΟΥΣ να περάσει η Πορτογαλία. Η ομοσπονδία της Γερμανίας απλά έχει να το μεταφέρει στον αρχηγό της αποστολής. Τα υπόλοιπα θα πάρουν το δρόμο τους.

Πρόβλεψη : Πορτογαλία-Γκάνα 3-0 και Γερμανία-ΗΠΑ 2-0, και νορμάλ σκορ και περνάει και ο Κριστιάνο.

υγ. Μόλις κόπηκαν από την αποστολή της Γκάνας οι δυο καλύτεροι παίχτες της, Μουντάρι και Μπόατεγκ...

υγ2. Προφανώς και όλο αυτό δεν βασίζεται σε καμία ενημέρωση, αλλά στη δική μου λογική. Ένα ποντάρισμα θα το ρίξουμε κι ότι γίνει. Το πολύ πολύ να πάμε κουβά. Πρώτη φορά θα είναι ή τελευταία?

Η προφητεία

Μετονομαστήκαμε

Τέλος το yippie-kie-yay.

Κατόπιν ωρίμου σκέψεως και βαθιάς περισυλλογής, η διοίκηση του μπλογκ πήρε την απόφαση για μετονομασία.

Μόνο μπαλίτσα πλέον κύριοι. Ταινίες, βιβλία και λοιπά καλλιτεχνικά αλλού.

Αυτά.

Two world wars and one world cup

Δυο παγκόσμιοι πόλεμοι και ένα παγκόσμιο κύπελλο. Έτσι λέει το σύνθημα των Άγγλων οπαδών, και δεν προβλέπεται να αλλάξει, παρά μόνο όταν η Αγγλία κερδίσει και στον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο...

Τι κατάφερε πάλι; αποκλείστηκε από τα δύο πρώτα ματς του ομίλου με ισάριθμες ίδιες ήττες 2-1, ενώ απομένει άλλη μια ήττα αναμέτρηση με την Κόστα Ρίκα, για να κλείσει ιδανικά και το κεφάλαιο "Βραζιλία 2014".

Δεν περίμενα και τίποτα διαφορετικό, είχε μπλέξει με όμιλο του θανάτου, είχε και τα δυο πρώτα ματς με Ιταλία και Ουρουγουάη, όλα λογικά κύλησαν... 

Και τώρα ξανά πίσω στο Ηνωμένο Βασίλειο, για ανάλυση των αιτίων της ξεφτίλας, αλλαγή προπονητή, κράξιμο στις βεντέτες, ενδοσκόπηση και εσωστρέφεια γενικώς...

Η αλήθεια είναι πως αυτή τη φορά ήταν όντως άτυχοι. Πολύ δύσκολη κλήρωση, ακόμα και η Κοστα Ρίκα (όπως φάνηκε) είναι δυνατή ομάδα. Είναι και λίγο αμπλαούμπλες, ενθουσιάζονται εύκολα και δεν μπορούν να κρατήσουν σκορ. Αντί για δυο ισοπαλίες μετρήσανε δυο ήττες με γκολ στα τελειώματα.

Μια πρόχειρη αποτίμηση (και η μίνιμουμ συμβολή του μπλογκ στην ανάλυση για το τι έφταιξε) των παιχτών.

Ο Χαρτ στο τέρμα είναι μια χαρούλα, λες και είχαν ποτέ οι Άγγλοι καλύτερο. Εντάξει,δεν βγάζει και πολύ σιγουριά, αλλά χοντρή γκέλα δεν έκανε κι αυτό αρκεί αν είσαι Αγγλία και κατά καιρούς έχεις δει τα αίσχη σε αυτή τη θέση.

H άμυνα προβληματική, δεν "δαγκώνουν" τους αντίπαλους, είναι και αργοί οι στόπερ, καμία σιγουριά πίσω. Εκεί πρέπει να εστιάσουν οι Άγγλοι, 10 χρόνια πριν είχαν Φέρντιναντ Κάμπελ Τέρρυ, μεγάλη πτώση συγκριτικά. Τα πλάγια μπακ πολύ μέτρια, του ύψους και του βάθους.

Στα χαφ έχουν μέλλον, η τριάδα Μπάρκλει-Στέρλινγκ-Λαλάνα είναι πολύ καλοί παίχτες. Ο Γουίλσιρ επίσης είναι καλός, έλειπε και ο Γουόλκοτ στα πλάγια που ήταν μεγάλη απώλεια, κι ο Τσάμπερλεν έχει φοβερές προοπτικές. Το μεγάλο θέμα τους είναι η θέση του αμυντικού χαφ. Εκεί δεν υπάρχει τίποτα. Πρέπει άμεσα να βγάλουν παίχτη κλάσης. Πήγαν να το παλέψουν με τον Τζέραρντ στα γεράματα και τον Χέντερσον. Λογικό μεν, αλλά δεν τους βγήκε.

Στην επίθεση έκανε μεγάλο έγκλημα. Τι έρωτας είναι αυτός με τον Γουέλμπεκ ρε Ρόι; Βάλε Ρούνει με Στάριτζ μπροστά, γεμίζεις και την περιοχή και τρεξίματα έχεις, με τέτοιο πρόβλημα στα χαφ θυσιάζεις θέση μέσου για να έχεις τον Γουέλμπεκ να ταλαιπωρείται; Aκατανόητη επιλογή που την πλήρωσε στο τέλος. Και σε αυτή τη γραμμή πρέπει να βγει ένα καλό σεντερφορ επειγόντως, ο Ρούνει τελείωσε πλέον.

Συμπερασματικά, η Αγγλία φαίνεται να έχει μέλλον, αλλά όπως φάνηκε ξεκάθαρα δεν έχει παρόν. Αν βγάλει 3-4 παιχταράδες σε στοχευμένες θέσεις (στόπερ,αμ.χαφ,επιθετικό) έχει καλώς, κάτι μπορεί να κάνει στα δύο επόμενα μουντιάλ. Αλλιώς (που είναι και το πιο πιθανό) πάλι μια απ΄τα ίδια.

Και η καζούρα στους γραφικούς φιλοάγγλους όπου γης θα συνεχίζεται επ΄άπειρον...

Επιτέλους

Αποκλείστηκε η Ισπανία. Με δύο ήττες σε δύο ματς. Με ένα τάλιρο στο κεφάλι από τους Ολλανδούς και ένα καθαρό 2-0 από τη Χιλή. Επιτέλους χαιρετάνε από νωρίς σε μια διοργάνωση, βαρεθήκαμε να τους βλέπουμε να σηκώνουν ότι κούπα υπάρχει...

Βαρεθήκαμε να τους βλέπουμε να γυρνάνε τη μπάλα γύρω γύρω χωρίς πίεση, να δίνουν 600 πάσες, να μην σουτάρουν πίσω από τα 6 μέτρα, να έχουν 70% κατοχή και να μη βάζουν πάνω από δυο γκολ. Kαι όλοι φυσικά να τους αποθεώνουν, λες και βλέπαμε καμια τρομερή μπάλα.

Ενδεικτικά, αποτελέσματα Ισπανίας στο προηγούμενο μουντιάλ : ήττα 1-0 από Ελβετία, νίκη 2-0 Ονδούρα και 2-1 Χιλή. Και μετά τέσσερα σερί με το ζόρι 1-0 (με την Ολλανδία στην παράταση κιόλας) μέχρι να το σηκώσουν. Μίλησε κανείς για αντιποδόσφαιρο τότε? μπα...

Φέτος που έπρεπε επιτέλους να πείσει όλον τον κόσμο ότι μπορεί να παίξει διαφορετικά και να απεγκλωβιστεί από το στυλ της Μπαρτσελόνα και του Γκουαρδιόλα, έκανε το ανάποδο. Επέμεινε στο παιχνίδι κατοχής, στις πολλές πάσες, στο οριζόντιο παιχνίδι και έδωσε βάρος στον άξονα. Λάθος τεράστιο, είχανε και κενά πίσω, τους κατάλαβε ο Φαν Γκααλ και τους ξεφτίλισε. Με τη Χιλή μια από τα ίδια.

Το χειρότερο και πιο ακατανόητο είναι οι επιλογές του Ντελ Μπόσκε (ανέκαθεν συμπαθής και σωστός προπονητής για μένα), και πιο συγκεκριμένα ο Ντιέγκο Κόστα, ο Μπούσκετς, ο Κασίγιας και ο Πέδρο. Άντε πες ο Κασίγιας είναι αρχηγός, ψυχάρα, μπορεί να βγάλει τα άβγαλτα στη μέρα του, δεν έχει και καμιά σοβαρή αλλαγή πίσω του, δικαιολογημένη ως ένα σημείο η επιλογή (αν και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί δεν κλήθηκε στην τριάδα ο Λόπες).

Ο Ντιέγκο Κόστα δεν έπρεπε να ακουμπήσει πόδι στο γκαζόν. Λίγος, κότα, κουβάλαγε και τραυματισμό, ήταν με το μυαλό στη μεταγραφή, εντελώς αταίριαστος με το γενικό στυλ της ομάδας, εύκολα αντιμετωπίσιμος χωρίς βοήθεια στην περιοχή. Όλα τα κακά κουβάλαγε και παρ'ολ'αυτά δεν κουνιόταν από βασικό φορ. Ο Βίγια δεν έχει παίξει λεπτό, για να προμοταριστεί ο Κόστα μπας και ανέβει το μπόνους μεταγραφής των μανατζαρέων. Μεγάλο λάθος του ταβερνιάρη.

Δεύτερο λάθος η ανεξήγητη επιμονή στην ποδοσφαιρική απάτη Μπούσκετς. Πραγματικά η λογική σηκώνει τα χέρια ψηλά με αυτόν τον τύπο. Στα 25 του έχει παίξει σχεδόν 350 αγώνες με Μπαρτσελόνα και εθνική Ισπανίας, έχοντας σκοράρει το εντυπωσιακό νούμερο των 11 γκολ, όλα με τον σύλλογο. Γρήγορο δεν τον λες, κάθετη πάσα δεν έχει, τρεχαλατζής δεν είναι, περιοχή δεν πατάει (και όποτε πατάει δεν κάνει και τίποτα), μακρινό σουτ δεν πρέπει να έχει δοκιμάσει ποτέ, στα στημένα κρύβεται. Αλλά πάντα βασικός και αναντικατάστατος. Δύο φορές έβγαλε αμυντικό χαφ για να κάνει πιο επιθετική την ομάδα, και τις δύο βγήκε ο Αλόνσο. Με τη Χιλή άφησε στον πάγκο τον Τσάβι και τον Φάμπρεγκας. Ο Μάτα δεν έχει παίξει λεπτό, ο Μαρτίνεζ έπαιξε στόπερ. Μόνος ακλόνητος ο Μπουσκετς, ο στυλοβάτης. Άρπα εφτά γκολ σε δυο ματς τώρα και ρίχτα στην κακιά στιγμή και το τέλος εποχής (λες και είναι τίποτα γερόντια οι Ισπανοί και ήταν νομοτέλεια η φετινή ξεφτίλα).

Για τον Πέδρο δεν έχω να πω πολλά, απλά αν εγώ είχα στον πάγκο Μάτα, Βίγια και Καθόρλα, σίγουρα δεν θα ξεκίναγα σε ματς ζωής η θανάτου τον Πέδρο. Μπορεί να ψάχνει καμιά μεταγραφή κι αυτός, ποτέ δεν ξέρεις. Αν ισχύουν αυτά που ακούγονται για τα καινούρια πλάνα της Μπαρτσελόνα, μάλλον δεν θα χωράει και πολύ ο συγκεκριμένος.

Συμπέρασμα παρουσίας στο μουντιάλ : ξεφτίλα ανευ προηγουμένου και επιστροφή στη λουζεροεποχή. Χάλια όλη η ομάδα, μαύρα χάλια ο προπονητής. Ας πρόσεχαν,δεν θα κλάψουμε κιόλας για τους αχώνευτους, ίσα ίσα...

Κολομβία χωρίς αυταπάτες...

Στα πλαίσια του διεθνισμού και της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών (αλλά και επειδή ποντάραμε τις κάλτσες μας στον άσο) σήμερα το μπλογκ θα υποστηρίξει χωρίς αυταπάτες την Κολομβία. Η επιλογή ήταν δύσκολη και πέρασε κάποιες διαδικασίες μέχρι να παγιωθεί στο κεφάλι μου, αλλά πλέον δεν αλλάζει.

Κάποιοι λόγοι που βοήθησαν στην επιλογή μου αυτή...

Η πιο γνωστή κολομβιανή τραγουδιάρα είναι αυτή :

H πιο γνωστή ελληνίδα τραγουδιάρα είναι αυτή :

Στην Κολομβία όταν ακούνε για αντάρτικο καταλαβαίνουν αυτό :

Εδώ πέρα σου πάει στο μυαλό αυτό :

Το μεγαλύτερο εξαγώγιμο προιόν της Κολομβίας είναι αυτό :

Eνώ της Ελλάδας είναι αυτά :

Όπως καταλαβαίνετε η επιλογή ήταν αρκετά εύκολη...

υγ.Και να κερδίσει η Ελλάδα δεν θα χαλαστούμε πάντως, κι ας χάσουμε τα φράγκα μας ( πρώτη φορά θα είναι άλλωστε... ) .

This was football.

Τι άλλες αναμνήσεις έχεις από το τουρνουά;

"Θυμάμαι ότι το FBI μας προσέφερε ασφάλεια και κάθε μέρα για 45 μέρες μας έβλεπαν να πίνουμε ποτό, να καπνίζουμε ή να πηγαίνουμε στα μπαρ."

Aπόσπασμα από πρόσφατη συνέντευξη του Γιορντάν Λέτσκοφ, σχετικά με το μουντιάλ του 1994.

Aυτοί ήταν παίχτες, αυτές ήταν ομάδες. Άσχημοι, μπεκρήδες, θεριακλήδες, τσαμπουκαλεμένοι.

Και τώρα έχουμε μοντελάκια με διατροφές, προγράμματα και ψυχολογική υποστήριξη...
υγ. Ακολουθεί εντός 24ωρου ποστ για την England national team...

Mπραζίου

Οι διοργανωτές. Οι πεντάκις πρωταθλητές κόσμου. Η χώρα των μπαλαδόρων, που φέτος κατεβάζει εθνική χωρίς κανέναν από δαύτους. Εδώ και χρόνια έχουν αφήσει κατά μέρους τα τσαλίμια και τις ποδιές. Έχουν γίνει πραγματιστές και τακτικιστές. Καλά κάνουν. Το 1994 και το 2002 λόγω αυτών των χαρακτηριστικών ράψανε αστέρι. Α, και της τύχης βέβαια...

Η Βραζιλία είναι ομάδα με πολλές συμπάθειες και ελάχιστες αντιπάθειες στην Ελλάδα. Και να μην την υποστηρίζουν, τη συμπαθούν. Σπάνια θα τους βρίσουν ή θα τους κράξουν. Ο υπογράφων τους αντιπαθεί. Και τους βρίζει. Και τους κράζει. Για τους κάτωθι λόγους...

Το 1994 δεν έπρεπε να το πάρουν. Ούτε για τετράδα δεν ήταν. Η πιο εύκολη κλήρωση που μπορούσε να ευχηθεί. Όμιλος της πλάκας, και μετά ΗΠΑ, Ολλανδία (η μόνη δύσκολη αντίπαλος, κατά λάθος την περάσανε με ένα φάουλ απο τα 40 μέτρα) και στους 4 με Σουηδία... και πάλι δεν έπρεπε να πάρουν τον τελικό, ας όψεται ο Μασάρο που έχασε το πέναλτυ (ο μύθος που επικράτησε για τον Μπάτζιο μετέπειτα θα αναλυθεί στο ποστ για τους Ιταλούς).

Το 2002 μια από τα ίδια (με πολύ καλύτερη ομάδα πάντως, και 3-5-2 σύστημα), αστείος όμιλος, στους 16 με τους Βέλγους, στους 4 με τον Χακάν Σουκούρ. Ισπανία,Ιταλία,Πορτογαλία σφαχτήκανε για να προμοταριστούν οι Κορεάτες, στο χειρότερο μάλλον μουντιάλ της ιστορίας. Γαλλία, Αργεντινή αποκλείστηκαν από τον όμιλο. Η Ολλανδία δεν είχε καν προκριθεί. Τελικός με τους ατάλαντους Γερμανούς, εύκολη νίκη, 5ο αστέρι. Κάπως έτσι γράφεται η ιστορία...

Και τώρα στην πατρίδα τους, γκραν φαβορί θεωρούνται. Έφεραν πάλι και τον Σκολάρι προπονητή και ονειρεύονται το έκτο. Με ποιους θα κατέβουν? για να δούμε...

Τέρμα o Ζούλιο Σέζαρ. Σε καθοδική πορεία, δεν μου εμπνέει και πολύ εμπιστοσύνη. Οι δικοί του τον πιστεύουν πάντως. Τι άλλο να κάνουν, οι εναλλακτικές είναι χειρότερες...

Τετράδα άμυνας η καλύτερη της διοργάνωσης. Μακράν της δεύτερης κιόλας. Ντάνι Άλβες δεξιά, Μαρσέλο αριστερά, Τιαγκο Σίλβα με Νταβιντ Λουιζ κεντρικοί. Οι αλλαγές τους δεν είναι πάντως τίποτα τρομερό. Ο Ντάντε είναι γκελαδόρος, ο Ενρίκε και ο Μάξουελ μέτριοι.

Κέντρο έχουν πολλές επιλογές. Ο Όσκαρ λογικά δεν βγαίνει από επιτελικός. Της μιλάει της μπάλας, έχει και εμπειρίες πλεον. Πίσω του έχει να διαλέξει ανάμεσα σε κάμποσους. Φερναντίνιο, Λουιζ Γκουστάβο, Παουλίνιο, Ραμίρες, ακόμα και τον Ερνάνες υπό συνθήκες. Είναι σκυλιά, κόβουν, τρέχουν, αλλά από μπάλα λίγα πράγματα...

Μπροστά Νευμάρ και Χουλκ. Καλοί, αλλά δεν πατάνε περιοχή. Κάτι Φρεντ και Τζο που τους ξαναθυμήθηκε ο Φελιπάο δεν είναι για σχολιασμό. Ο Γουίλιαν δεν είναι για πολλά, τον Μπέρναρντ δεν τον ξέρει η μάνα του. Ο Ντιέγκο Κόστα έκανε μεγάλη μαλακία που πήγε να παίξει στην Ισπανία, από αυτή τη Βραζιλία δεν θα έβγαινε ποτέ...

Πρόβλεψη : τετράδα μάλλον εύκολα.

Ευχή : να χάσουν στον τελικό από την Αργεντινή. Στην παράταση.

(Vamos Vamos) Argentina !!!

Ξεκίνημα με την αγαπημένη εθνική ομάδα του μπλογκ.

Αργεντινή λοιπόν. H ομάδα που ταυτίστηκε με την τεχνική όσο και με την (καλώς εννοούμενη) αλητεία. H oμάδα που έχει παράγει τις περισσότερες μπαλαδόφατσες. Η ομάδα του Ντιέγκο. Η ομάδα του Μπατιστούτα. Αλλά και του Ρεδόνδο, του Σιμεόνε, του Κανίγια, του Αιμάρ, του Αγιάλα, του Σορίν και τόσων άλλων. Η ομάδα με τις δύο κούπες, που από το 1990 και μετά κυνηγάει την τρίτη. Κάθε φορά φαβορί, κάθε φορά παιχταράδες, κάθε φορά φάπα...

Τα τελευταία 25 χρόνια κουβαλάει μια γκαντεμιά μαζί της όπου πάει. Αυτή εκφράζεται με κάθε πιθανό τρόπο. Συνήθως οι προπονητές μας είναι για τα πανηγύρια. Άλλες φορές μας τη στήνουν στις ισοβαθμίες. Άλλες θυμάται η φιφα να κάνει ντόπινγκ κοντρόλ στον Μαραντόνα. Άλλες μας σφάζουν. Υπάρχουν πολλές εκδοχές γενικά... η τελευταία ήταν ο διορισμός του Ντιεγκίτο σε ομοσπονδιακό προπονητη και η ακατανόητη απόφαση του να μην πάρει στην αποστολή τον Καμπιάσο και τον Ζανέτι. Αποτέλεσμα γνωστό, τετράμπαλο από τα παιδιά της Μέρκελ, και πίσω με τα αυτιά κατεβασμένα και τη μουσούδα στο πάτωμα.

Εμείς όμως πιστοί και φέτος στο μεγάλο όνειρο, να σηκώσει το αγαλματάκι μέσα στο Μαρακανά. Όνειρο που θα κάνει όλη την Αργεντινή να χοροπηδάνε σαν χιμπατζήδες, και θα ρίξει όλη τη Βραζιλία στα ναρκωτικά. Πως κατεβαίνουμε όμως για να το πετύχουμε αυτό? ας δούμε...

Τέρμα ο Ρομέρο μάλλον, μέτριος γενικά, ποτέ δεν είχαμε καμιά τερματοφυλακάρα άλλωστε. Με την ελπίδα να είναι σταθερός τουλάχιστον και να μη φάει τίποτα φάβες σε κρίσιμα.

Άμυνα τετράδα σε ζώνη.

Σίγουρος δεξιά ο Ζαμπαλέτα. Καλό δεξί μπακ, έμπειρος, γρήγορος, κλωτσάει, τρέχει. Μια χαρά.

Αριστερά ο Ρόχο. Κι εδώ περίπτωση Ρομέρο. Με την ελπίδα να μην μας εκθέτει συστηματικά, να κρατάει τη θέση του, να μην του βγαίνουν στην πλάτη, να ρίχνει καμιά κλωτσιά, και να διάγει εν γένει ως πιστός και φιλότιμος στρατιώτης...

Δίδυμο στόπερ ακόμα δεν ξέρουμε... η λογική μου λέει για Γκαράι με Καμπανιάρο, ελπίζω οτι δεν θα παίξουν Φερνάντεζ και Ντεμικέλις. Το μη χείρον βέλτιστον είναι η φάση. Ίσως έπρεπε να πάρει και Οταμέντι σαν έξτρα λύση. Οψόμεθα...

Χαφ. Ένας κόφτης ο Μασεράνο. Άψογα. Πάμε παρακάτω. Σίγουρος και ο Ντιμαρία σε ρόλο δεκαριού μπροστά από τα αμυντικά χαφ. Τέλεια. Α, λείπει ένας απο την τριάδα. Ποιός? έλα ντε.... οτι τον φωτίσει  ο Πανάγαθος ας κάνει ο κόουτς. Εγώ ίσως έβαζα Πέρεζ που τρέχει και μαρκάρει. Άλλοι θα έβαζαν Γκαγκο, άλλοι Μάξι κοκ. Όποιον κι αν προτιμήσει, προσευχές να αντεπεξέλθει...

Mπροστά, οτι κι αν κατεβάσει είμαστε τούμπανο. Μέσι και Αγκουέρο σίγουροι, μια θέση παίζει μεταξύ Ιγκουαίν και Λαβέτσι. Εγώ θα προτιμούσα Ιγκου που είναι και η αδυναμία μου, και το γκολ το μυρίζεται... υπάρχει και ο Παλάσιο που ταιριάζει γάντι στο σύστημα. Εδώ έιμαστε χαλαρά η καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης.

Πρόβλεψη : τετράδα σίγουρα,πάει για μεγάλα πράγματα φέτος.

Ευχή : να το σηκώσει μέσα στα μούτρα των Βραζιλιάνων.

Η επιστροφή

Mπορεί στο άλλο μπλογκ που συνεργαζόμαστε να το έχουμε ρίξει τελευταία στην κουλτούρα και στους νεκρούς αριστερούς ποιητές, αλλά εδώ δεν έχει τέτοια (ακόμα τουλάχιστον).

Εδώ έρχεται μουντιάλ,και σιγά σιγά θα ξεκινήσουν τα αφιερώματα. Μόνο σε ομάδες που το έχουν σηκώσει στο παρελθόν. Άντε και στην Ελλάδα αν έχουμε κέφια.

Αργεντινή, Βραζιλία, Ιταλία, Γερμανία, Ουρουγουάη, Αγγλία, Γαλλία, Ισπανία. Μία ομάδα για κάθε μέρα μέχρι την πρώτη σεντρα.

Άντε να αρχίσουμε να κοιτάμε και τα χιτ καουντερς πάλι...