Επιτέλους

Αποκλείστηκε η Ισπανία. Με δύο ήττες σε δύο ματς. Με ένα τάλιρο στο κεφάλι από τους Ολλανδούς και ένα καθαρό 2-0 από τη Χιλή. Επιτέλους χαιρετάνε από νωρίς σε μια διοργάνωση, βαρεθήκαμε να τους βλέπουμε να σηκώνουν ότι κούπα υπάρχει...

Βαρεθήκαμε να τους βλέπουμε να γυρνάνε τη μπάλα γύρω γύρω χωρίς πίεση, να δίνουν 600 πάσες, να μην σουτάρουν πίσω από τα 6 μέτρα, να έχουν 70% κατοχή και να μη βάζουν πάνω από δυο γκολ. Kαι όλοι φυσικά να τους αποθεώνουν, λες και βλέπαμε καμια τρομερή μπάλα.

Ενδεικτικά, αποτελέσματα Ισπανίας στο προηγούμενο μουντιάλ : ήττα 1-0 από Ελβετία, νίκη 2-0 Ονδούρα και 2-1 Χιλή. Και μετά τέσσερα σερί με το ζόρι 1-0 (με την Ολλανδία στην παράταση κιόλας) μέχρι να το σηκώσουν. Μίλησε κανείς για αντιποδόσφαιρο τότε? μπα...

Φέτος που έπρεπε επιτέλους να πείσει όλον τον κόσμο ότι μπορεί να παίξει διαφορετικά και να απεγκλωβιστεί από το στυλ της Μπαρτσελόνα και του Γκουαρδιόλα, έκανε το ανάποδο. Επέμεινε στο παιχνίδι κατοχής, στις πολλές πάσες, στο οριζόντιο παιχνίδι και έδωσε βάρος στον άξονα. Λάθος τεράστιο, είχανε και κενά πίσω, τους κατάλαβε ο Φαν Γκααλ και τους ξεφτίλισε. Με τη Χιλή μια από τα ίδια.

Το χειρότερο και πιο ακατανόητο είναι οι επιλογές του Ντελ Μπόσκε (ανέκαθεν συμπαθής και σωστός προπονητής για μένα), και πιο συγκεκριμένα ο Ντιέγκο Κόστα, ο Μπούσκετς, ο Κασίγιας και ο Πέδρο. Άντε πες ο Κασίγιας είναι αρχηγός, ψυχάρα, μπορεί να βγάλει τα άβγαλτα στη μέρα του, δεν έχει και καμιά σοβαρή αλλαγή πίσω του, δικαιολογημένη ως ένα σημείο η επιλογή (αν και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί δεν κλήθηκε στην τριάδα ο Λόπες).

Ο Ντιέγκο Κόστα δεν έπρεπε να ακουμπήσει πόδι στο γκαζόν. Λίγος, κότα, κουβάλαγε και τραυματισμό, ήταν με το μυαλό στη μεταγραφή, εντελώς αταίριαστος με το γενικό στυλ της ομάδας, εύκολα αντιμετωπίσιμος χωρίς βοήθεια στην περιοχή. Όλα τα κακά κουβάλαγε και παρ'ολ'αυτά δεν κουνιόταν από βασικό φορ. Ο Βίγια δεν έχει παίξει λεπτό, για να προμοταριστεί ο Κόστα μπας και ανέβει το μπόνους μεταγραφής των μανατζαρέων. Μεγάλο λάθος του ταβερνιάρη.

Δεύτερο λάθος η ανεξήγητη επιμονή στην ποδοσφαιρική απάτη Μπούσκετς. Πραγματικά η λογική σηκώνει τα χέρια ψηλά με αυτόν τον τύπο. Στα 25 του έχει παίξει σχεδόν 350 αγώνες με Μπαρτσελόνα και εθνική Ισπανίας, έχοντας σκοράρει το εντυπωσιακό νούμερο των 11 γκολ, όλα με τον σύλλογο. Γρήγορο δεν τον λες, κάθετη πάσα δεν έχει, τρεχαλατζής δεν είναι, περιοχή δεν πατάει (και όποτε πατάει δεν κάνει και τίποτα), μακρινό σουτ δεν πρέπει να έχει δοκιμάσει ποτέ, στα στημένα κρύβεται. Αλλά πάντα βασικός και αναντικατάστατος. Δύο φορές έβγαλε αμυντικό χαφ για να κάνει πιο επιθετική την ομάδα, και τις δύο βγήκε ο Αλόνσο. Με τη Χιλή άφησε στον πάγκο τον Τσάβι και τον Φάμπρεγκας. Ο Μάτα δεν έχει παίξει λεπτό, ο Μαρτίνεζ έπαιξε στόπερ. Μόνος ακλόνητος ο Μπουσκετς, ο στυλοβάτης. Άρπα εφτά γκολ σε δυο ματς τώρα και ρίχτα στην κακιά στιγμή και το τέλος εποχής (λες και είναι τίποτα γερόντια οι Ισπανοί και ήταν νομοτέλεια η φετινή ξεφτίλα).

Για τον Πέδρο δεν έχω να πω πολλά, απλά αν εγώ είχα στον πάγκο Μάτα, Βίγια και Καθόρλα, σίγουρα δεν θα ξεκίναγα σε ματς ζωής η θανάτου τον Πέδρο. Μπορεί να ψάχνει καμιά μεταγραφή κι αυτός, ποτέ δεν ξέρεις. Αν ισχύουν αυτά που ακούγονται για τα καινούρια πλάνα της Μπαρτσελόνα, μάλλον δεν θα χωράει και πολύ ο συγκεκριμένος.

Συμπέρασμα παρουσίας στο μουντιάλ : ξεφτίλα ανευ προηγουμένου και επιστροφή στη λουζεροεποχή. Χάλια όλη η ομάδα, μαύρα χάλια ο προπονητής. Ας πρόσεχαν,δεν θα κλάψουμε κιόλας για τους αχώνευτους, ίσα ίσα...