Έξω καλά πάμε

Περάσαμε τους τσουρουκάδες χτες όπως αναμενόταν, προχωράμε την Κυριακή με τον Πανιώνιο για το πρωτάθλημα σε άδειο γήπεδο λόγω τιμωρίας που κουβαλάμε από πέρσι.

Δεν επιδέχεται ιδιαίτερης κριτικής το ματσάκι με τη Μίντιλαντ, μόνο κάποιες σκόρπιες παρατηρήσεις.

Στα της επίθεσης, μέχρι να βρούνε τα πατήματά τους οι Καρέλης-Ατζαγκούν είχε περάσει ένα ημιχρονάκι, απογοήτευση από τον Ατζαγκούν που περιμένω να ανέβει. Φαίνεται πως ξέρει μπάλα, αδικεί τον εαυτό του που σε κάθε ματς μπαίνει χεσμένος, είναι πιτσιρικάς ακόμα και πρέπει να δουλευτεί σε όλους τους τομείς. Ο Καρέλης αρκεί να δουλέψει αυτά τα ρημάδια τα τελειώματα, κατά τ'άλλα μια χαρά στέκεται.

Αυτός που δεν πρέπει να βγαίνει φέτος από την εντεκάδα είναι ο Κλωναρίδης. Το παλικάρι είναι σφαίρα, είναι τεχνίτης, σκέφτεται γρήγορα και εκτελεί όπως πρέπει. Το χτεσινό πλασέ είναι εξαιρετικό δείγμα απλότητας και ταχύτητας στην εκτέλεση. Μακάρι να μην σακατευτεί πάλι γιατί θα είναι μεγάλη βοήθεια μπροστά τώρα που λείπει ο Μπεργκ. Λογικά θα τον δούμε και κορυφή με τον Καρέλη ή τον Πέτριτς δίπλα του. Αν αντέξει το κλωτσίδι, δεν βλέπω λόγο να μην σταθεί αξιοπρεπέστατα εκεί.

Πάμε στα ευχάριστα που προέκυψαν από χτες. Πρώτο και κυριότερο ότι η ομάδα είναι δεμένη και ψυχωμένη, δεν παρατάει αγώνες. Χτες πάλι μπήκανε χαλαρά με υφάκι αλλά καταλάβανε γρήγορα τι παίζει και σοβαρεύτηκαν.

Δεύτερο, η καλή εμφάνιση του Κοτσόλη με ότι μπορεί να σημαίνει για την ψυχολογία του και τον ανταγωνισμό με τον Άγγλο (που θέλω να τον δω κι αυτόν άμεσα να παίζει). Μεγάλο ζήτημα να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο οι αμυντικοί και να εμπιστεύονται τον τέρμα τους.

Τρίτο και καλύτερο, η άμυνα μας έπαιξε επιτέλους καλά. Κυρίως λόγω του Μπούρμπου που δεν έμπαζε όπως με τον Λεβαδειακό και του δίδυμου Ρίσβα-Σίφο που σίγουρα "κουμπώνει" καλύτερα από ότι το Τριάντα-Σίφο. Γενικά ο Ρισβάνης πρέπει να πάρει παραπάνω ματς και εμπιστοσύνη φέτος. Έχει πολύ μεγάλες προοπτικές να γίνει σπουδαίο σύγχρονο στόπερ, κι ας λιμπερίζει λίγο.

Τώρα με τον Πανιώνιο δεν θα είναι εύκολα τα πράγματα,παραδοσιακά μας ζορίζει, είναι και στο άρμα του απέναντι, θέλει προσοχή. Ελπίζω να μη δούμε πάλι 5-6 αλλαγές στην εντεκάδα, και να μπούνε από το πρώτο ημίχρονο για να πάρουν το ματς. Οψόμεθα...

Kαι τώρα, τι κάνουμε?

Τέζα ο Μπεργκ για δυο μήνες λοιπόν. Σε φάση που δεν του σφυράει καθαρό πέναλτυ ο κόρακας. Σε ματς που γκελάρουμε με την ομάδα του Κομπότη. Σε ουδέτερο γήπεδο. Σενάριο βγαλμένο από υγρά όνειρα του πιο κομπλεξικού γηπεδικού γαύρου.

Το ερώτημα πλέον είναι τόσο προφανές όσο και δύσκολο να απαντηθεί. Τι κάνουμε τώρα?

Πρώτον ξεπερνάμε το σοκ και πάμε σοβαροί στη Δανία να κλειδώσουμε τα 2.5 - 3 εκατομμύρια για τον σύλλογο. Και να αποφύγουμε την τεραστίων διαστάσεων ξεφτίλα θα προσέθετα, αλλά δεν βλέπω πιθανό το ενδεχόμενο να φάμε τρία αναπάντητα γκολ από τους ψαράδες του Μίντιλαντ.

Από κει και πέρα, σκύβει το κεφάλι όλη η ομάδα και ξεπατώνεται στη δουλειά στις προπονήσεις. Τα πρώτα σημάδια δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικά, βλέπουμε παίχτες με στυλάκι, να μη μπαίνουν στις διεκδικήσεις, να μην έχουν καλές επιστροφές, να είναι επιρρεπείς στις γκέλες, να εκνευρίζονται πιο εύκολα. Επίσης, φέτος τραυματίζονται και πιο συχνά, προφανώς λόγω της πιο εντατικής προετοιμασίας. Η ομάδα θέλει δουλειά πάντως και φαίνεται από χιλιόμετρα.

Στήριξη στον Αναστασίου. Αυτό νομίζω δεν επιδέχεται περαιτέρω εξήγησης και κριτικής.

Το μεγάλο (υπο)ερώτημα πάντως είναι αν θα γίνει μεταγραφή. Προσώπικη άποψη είναι πως δεν πρέπει να πέσουμε σε τέτοια λούμπα. Καιρός είναι να πάρουν σερί ματς Καρέλης-Κλωναρίδης, ενώ και ο Μπερίσα θα έχει τις ευκαιρίες που θέλει. Παρεμπιπτόντως, αν ισχύουν τα μισά από αυτά που άκουσα για τον πιτσιρικά, θα δούμε ωραία πράματα από δαύτον. Ο Πέτριτς θα δώσει όσες βοήθειες μπορεί, αν δεν ξανασακατευτεί, ενώ περιμένουμε (όχι με μεγάλη αγωνία) και την επάνοδο του Εμίρ του Μπαιράμι, ο οποίος ήρθε με προοπτικές Σανμαρτεάν και τις δικαιώνει περίτρανα μέχρι τώρα.

Η άμεση ανάγκη είναι για ένα ρημάδι χαφ. Στο στυλ του Αμπέιντ, με τρεξίματα, καλή πάσα, αλληλοκαλύψεις, να πατάει περιοχή, να κόβει, να σουτάρει καλά, και να μη ξεχνάει να γυρνάει να μαρκάρει. Α, και να είναι φτηνός. Χαιρετίσματα με λίγα λόγια... Η διοίκηση και το τεχνικό τιμ αργοπόρησαν χαρακτηριστικά, και τώρα που το πήραν πρέφα δεν προλαβαίνουν. Προβλέπω πως δεν θα πάρουμε παίχτη, και μάλλον θα πάμε από Γενάρη να μπαλώσουμε τρύπες.

Πρέπει να δωθεί μεγάλο βάρος στον Μπούι από τον κόουτς και στη φυσική κατάσταση και στην ψυχολογία, επείγει να ξεψαρώσει και να παίρνει μπάλα. Φαίνεται πως το κατέχει το τόπι, θα είναι κρίμα να μη μας βγει, ειδικά με τα χαφ που έχουμε στην ομάδα. Λογικά αναβαθμίζεται και ο Δώνης, ο οποίος έχει πολλά να μάθει από τακτική ακόμα, οι τοποθετήσεις του ήταν κάκιστες στο ματς με τη Λιβαδειά.

Ες αύριον τα πιο σπουδαία. Τέρμα-άμυνα και Μίντιλαντ.

Αθήνα ξανά

Διακοπές τέλος, επιστροφή στη μοναδική μεγαλούπολη αυτής της ρημαδοχώρας και ευχή τις επόμενες μέρες να μειωθούν ακόμα περισσότερο οι παροικούντες, μπας και απολαύσουμε επιτέλους την Αθήνα ήσυχα κι όμορφα με αναλογία Ελλήνων - τουριστών 1 : 1 .

Στο μεσοδιάστημα είχαμε την αναπάντεχη ήττα της Πανάθας από το συρφετό της Σταντάρ Λιέγης. Να αποκλείεσαι στην έδρα σου από χειρότερη ομάδα και ενώ έχεις προηγηθεί είναι λίγο δύσκολο να το καταπιείς. Το χειροκρότημα στο τέλος πάντως ήταν ενθαρρυντικό και δείγμα αλλαγής νοοτροπίας (κάτι που έχει φανεί από πέρυσι), ειδικά όσον αφορά τη σχέση ποδοσφαιρικού τμήματος και οπαδών.

Πάμε στα τακτικά λοιπόν. Από τις ελάχιστες φορές που επί Αναστασίου ξύνισα όταν είδα την εντεκάδα. Ακατανόητη η επιμονή στον ανέτοιμο Πέτριτς, ενώ οι Πράνιτς-Ατζαγκούν κάνανε το κέντρο πιο δυσκίνητο. Ίσως έπρεπε να ξεκινήσει και με Λαγό δεύτερο κόφτη για να γλιτώσει τις κόντρες που θα έβγαζε η Σταντάρ. Ίσως έπρεπε να παίξει με καθαρούς ακραίους, αντί να γεμίσει τόσο τον άξονα. Πολλά ίσως, τόσα που δεν έχει και νόημα να σκέφτεσαι μια βδομάδα μετά.

Η πρόκριση χάθηκε πάντως, είτε λόγω απειρίας, είτε λόγω ατυχίας, είτε λόγω φυσικής κατάστασης, είτε λόγω υποτίμησης του αντιπάλου ως ένα σημείο. Μάλλον λίγο από όλα μαζί, όπως γίνεται συνήθως δηλαδή. Από δω και πέρα μένουν δυο ματσάκια με τη Μίντιλαντ που θέλουν τεράστια προσοχή και παιχνίδι σκοπιμότητας. Δυο ματς που παίζεται το μισό μπάτζετ του τμήματος (για να μην ξεχνιόμαστε).

Αυτό που έγινε ολοφάνερο πάντως είναι η ανάγκη ενίσχυσης σε μερικές θέσεις. Κατά τη δική μου γνώμη θέλουμε οπωσδήποτε ένα χαφ στυλ Αμπέιντ (αν είναι ο ίδιος ακόμα καλύτερα), ένα δεξί εξτρέμ (εκτός αν ξαναγίνει ποδοσφαιριστής ο Μπαιράμι) και ένα αναπληρωματικό φορ περιοχής. Όλοι μιλάνε για επιτελικό χαφ τις τελευταίες μέρες, προφανώς πρέπει να πάρουμε κι εκεί παίχτη, αν και βλέπω και τον Μπουι να δοκιμάζεται σε αυτή τη θέση.

Υπομονή κι όλα θα γίνουν. Αν όχι φέτος, δεν χάθηκε και ο κόσμος, άλλωστε προέχουν κάποιες εξωαγωνιστικές κινήσεις που πρέπει να γίνουν. Και πολύ πιο άμεσα μάλιστα.

υγ. Τάκαρε Φύσσα καλώς επανήλθες.