Ιδού η απορία.Με τι να καταπιαστώ στο πρώτο -επί της ουσίας- ποστάρισμα στο yippie?
Εκεί λοιπόν που η πλάστιγγα γέρνει σχετικά εύκολα και γρήγορα προς τη μεριά του Γκάλη, έρχεται η φωνή της λογικής,της αδράνειας και του μέσου φοιτητή να δείξει το δρόμο : "Γράψε ένα και για τους δυο"...
Φαινομενικά,οι δυο αυτοί άνθρωποι δεν σχετίζονται με κάποιο προφανή και ξεκάθαρο τρόπο,και όντως αυτό ισχύει.Διαφορετικά αθλήματα,σε άλλες χώρες,άλλα μεγέθη,η μέρα με τη νύχτα σαν χαρακτήρες,ουτε καν την ίδια δουλειά δεν κάνανε.Εντάξει,προφανώς είχανε σχέση με τον αθλητισμό γενικότερα,αλλά αυτό μπορεί να ειπωθεί και για την Αθηνά Ωνάση... Είχανε όμως ένα κοινό που συνδέει όλες τις τεράστιες μορφές του αθλητισμού.Και ένα άλλο,λίγο πιο ψαγμένο...
Το πρώτο κοινό τους είναι το πνεύμα του νικητή.Σιγά το πράμα θα πείτε,και θα έχετε ένα σχετικό δίκιο.Πέρα όμως απο τα δημοσιογραφικού τύπου κλισέ,αυτή η αύρα είναι που ξεχωρίζει μια μεγάλη προσωπικότητα απο μια που αφήνει ιστορία.Αυτή η αύρα είναι που δίνει σιγουριά στους οπαδούς και ψυχολογία στους παίχτες.Ποσες φορές έχει ακουστεί η φράση "Έχουμε Γκαλη εμείς ρε,δεν χάνουμε", ή αντίστοιχα "Θα το πάρει ο σερ Άλεξ μόνος του πάλι το πρωτάθλημα".Αναρίθμητες.Και πάντα επαληθευόταν.Ή σχεδόν παντα,δεν έχει σημασία.Η ιστορία εγραψε τις νίκες,τις κούπες,τα ρεκόρ και τις διακρίσεις.Τα υπόλοιπα δεν έχουν θέση στο επιμύθιο τέτοιων μορφών.Ποιός ασχολείται με τα 4-5 χαμένα φαιναλφορ του Νικ και τον αποκλεισμό από την Ολυμπιάδα του 1988 και του 1992?Ποιός θυμάται οτι ο τσίχλας έχασε σίγουρα πρωταθλήματα από τη Λιντς και τους Μπλάκμπερν Ρόβερς?Κανένας.Όλοι μας τους ζήσαμε νικητές.Όλοι θα τους θυμούνται έτσι.
Το δεύτερο κοινό τους στοιχείο (το πιο ψαγμένο ντε) είναι η επιρροή που είχανε στο ίδιο το άθλημα τους.Οι δυο αυτοί τύποι δεν γράψανε απλά ιστορία.Την αλλάξανε.Τόσο τη δική τους και των ομάδων τους,όσο και του αθλήματος και της κοινωνίας που τους έζησε.Αλλάξανε τους συσχετισμούς,τους όρους του παιχνιδιού,αποτελούν τα τέλεια παραδείγματα game changers.Η μισητή γιουνάιτεντ του Μάντσεστερ,ήταν μια μικρομεσαία ομάδα που βολόδερνε χωρίς στόχους και ζούσε σε μια φάση λίγο-πολύ "περασμένα μεγαλεία διηγώντας τα να κλαις",ο δε μπασκετικός Άρης δεν δύναται σχολιασμού.Ένα πρωτάθλημα το '79 και πάπαλα.Η ελληνική κοινωνία γενικότερα είχε μαύρα μεσάνυχτα απο το άθλημα,όποιος παρακολουθούσε μπάσκετ το '60 και το '70 ήταν υπεργραφικός και δακτυλοδεικτούμενος.E,αυτά δεν ισχύουν πια.Και κρίνοντας βάσει λογικής και εμπειρίας,δεν θα ισχύσουν ούτε στο άμεσο μέλλον.
ΥΓ.Ο συντάκτης οφείλει να διευκρινήσει πως σε αντίθεση με τη λατρεία που είχε για τον Νικόλα τον Γκάλη,σιχαίνεται και μισεί θανάσιμα τον Φέργκιουσον.Για έναν και μόνο λόγο.Οτι άλλαξε την ιστορία,ενώ μέχρι τότε νικάγαμε...
Εκεί λοιπόν που η πλάστιγγα γέρνει σχετικά εύκολα και γρήγορα προς τη μεριά του Γκάλη, έρχεται η φωνή της λογικής,της αδράνειας και του μέσου φοιτητή να δείξει το δρόμο : "Γράψε ένα και για τους δυο"...
Φαινομενικά,οι δυο αυτοί άνθρωποι δεν σχετίζονται με κάποιο προφανή και ξεκάθαρο τρόπο,και όντως αυτό ισχύει.Διαφορετικά αθλήματα,σε άλλες χώρες,άλλα μεγέθη,η μέρα με τη νύχτα σαν χαρακτήρες,ουτε καν την ίδια δουλειά δεν κάνανε.Εντάξει,προφανώς είχανε σχέση με τον αθλητισμό γενικότερα,αλλά αυτό μπορεί να ειπωθεί και για την Αθηνά Ωνάση... Είχανε όμως ένα κοινό που συνδέει όλες τις τεράστιες μορφές του αθλητισμού.Και ένα άλλο,λίγο πιο ψαγμένο...
Το πρώτο κοινό τους είναι το πνεύμα του νικητή.Σιγά το πράμα θα πείτε,και θα έχετε ένα σχετικό δίκιο.Πέρα όμως απο τα δημοσιογραφικού τύπου κλισέ,αυτή η αύρα είναι που ξεχωρίζει μια μεγάλη προσωπικότητα απο μια που αφήνει ιστορία.Αυτή η αύρα είναι που δίνει σιγουριά στους οπαδούς και ψυχολογία στους παίχτες.Ποσες φορές έχει ακουστεί η φράση "Έχουμε Γκαλη εμείς ρε,δεν χάνουμε", ή αντίστοιχα "Θα το πάρει ο σερ Άλεξ μόνος του πάλι το πρωτάθλημα".Αναρίθμητες.Και πάντα επαληθευόταν.Ή σχεδόν παντα,δεν έχει σημασία.Η ιστορία εγραψε τις νίκες,τις κούπες,τα ρεκόρ και τις διακρίσεις.Τα υπόλοιπα δεν έχουν θέση στο επιμύθιο τέτοιων μορφών.Ποιός ασχολείται με τα 4-5 χαμένα φαιναλφορ του Νικ και τον αποκλεισμό από την Ολυμπιάδα του 1988 και του 1992?Ποιός θυμάται οτι ο τσίχλας έχασε σίγουρα πρωταθλήματα από τη Λιντς και τους Μπλάκμπερν Ρόβερς?Κανένας.Όλοι μας τους ζήσαμε νικητές.Όλοι θα τους θυμούνται έτσι.
Το δεύτερο κοινό τους στοιχείο (το πιο ψαγμένο ντε) είναι η επιρροή που είχανε στο ίδιο το άθλημα τους.Οι δυο αυτοί τύποι δεν γράψανε απλά ιστορία.Την αλλάξανε.Τόσο τη δική τους και των ομάδων τους,όσο και του αθλήματος και της κοινωνίας που τους έζησε.Αλλάξανε τους συσχετισμούς,τους όρους του παιχνιδιού,αποτελούν τα τέλεια παραδείγματα game changers.Η μισητή γιουνάιτεντ του Μάντσεστερ,ήταν μια μικρομεσαία ομάδα που βολόδερνε χωρίς στόχους και ζούσε σε μια φάση λίγο-πολύ "περασμένα μεγαλεία διηγώντας τα να κλαις",ο δε μπασκετικός Άρης δεν δύναται σχολιασμού.Ένα πρωτάθλημα το '79 και πάπαλα.Η ελληνική κοινωνία γενικότερα είχε μαύρα μεσάνυχτα απο το άθλημα,όποιος παρακολουθούσε μπάσκετ το '60 και το '70 ήταν υπεργραφικός και δακτυλοδεικτούμενος.E,αυτά δεν ισχύουν πια.Και κρίνοντας βάσει λογικής και εμπειρίας,δεν θα ισχύσουν ούτε στο άμεσο μέλλον.
ΥΓ.Ο συντάκτης οφείλει να διευκρινήσει πως σε αντίθεση με τη λατρεία που είχε για τον Νικόλα τον Γκάλη,σιχαίνεται και μισεί θανάσιμα τον Φέργκιουσον.Για έναν και μόνο λόγο.Οτι άλλαξε την ιστορία,ενώ μέχρι τότε νικάγαμε...