Διακοπές τέλος, επιστροφή στη μοναδική μεγαλούπολη αυτής της ρημαδοχώρας και ευχή τις επόμενες μέρες να μειωθούν ακόμα περισσότερο οι παροικούντες, μπας και απολαύσουμε επιτέλους την Αθήνα ήσυχα κι όμορφα με αναλογία Ελλήνων - τουριστών 1 : 1 .
Στο μεσοδιάστημα είχαμε την αναπάντεχη ήττα της Πανάθας από το συρφετό της Σταντάρ Λιέγης. Να αποκλείεσαι στην έδρα σου από χειρότερη ομάδα και ενώ έχεις προηγηθεί είναι λίγο δύσκολο να το καταπιείς. Το χειροκρότημα στο τέλος πάντως ήταν ενθαρρυντικό και δείγμα αλλαγής νοοτροπίας (κάτι που έχει φανεί από πέρυσι), ειδικά όσον αφορά τη σχέση ποδοσφαιρικού τμήματος και οπαδών.
Πάμε στα τακτικά λοιπόν. Από τις ελάχιστες φορές που επί Αναστασίου ξύνισα όταν είδα την εντεκάδα. Ακατανόητη η επιμονή στον ανέτοιμο Πέτριτς, ενώ οι Πράνιτς-Ατζαγκούν κάνανε το κέντρο πιο δυσκίνητο. Ίσως έπρεπε να ξεκινήσει και με Λαγό δεύτερο κόφτη για να γλιτώσει τις κόντρες που θα έβγαζε η Σταντάρ. Ίσως έπρεπε να παίξει με καθαρούς ακραίους, αντί να γεμίσει τόσο τον άξονα. Πολλά ίσως, τόσα που δεν έχει και νόημα να σκέφτεσαι μια βδομάδα μετά.
Η πρόκριση χάθηκε πάντως, είτε λόγω απειρίας, είτε λόγω ατυχίας, είτε λόγω φυσικής κατάστασης, είτε λόγω υποτίμησης του αντιπάλου ως ένα σημείο. Μάλλον λίγο από όλα μαζί, όπως γίνεται συνήθως δηλαδή. Από δω και πέρα μένουν δυο ματσάκια με τη Μίντιλαντ που θέλουν τεράστια προσοχή και παιχνίδι σκοπιμότητας. Δυο ματς που παίζεται το μισό μπάτζετ του τμήματος (για να μην ξεχνιόμαστε).
Αυτό που έγινε ολοφάνερο πάντως είναι η ανάγκη ενίσχυσης σε μερικές θέσεις. Κατά τη δική μου γνώμη θέλουμε οπωσδήποτε ένα χαφ στυλ Αμπέιντ (αν είναι ο ίδιος ακόμα καλύτερα), ένα δεξί εξτρέμ (εκτός αν ξαναγίνει ποδοσφαιριστής ο Μπαιράμι) και ένα αναπληρωματικό φορ περιοχής. Όλοι μιλάνε για επιτελικό χαφ τις τελευταίες μέρες, προφανώς πρέπει να πάρουμε κι εκεί παίχτη, αν και βλέπω και τον Μπουι να δοκιμάζεται σε αυτή τη θέση.
Υπομονή κι όλα θα γίνουν. Αν όχι φέτος, δεν χάθηκε και ο κόσμος, άλλωστε προέχουν κάποιες εξωαγωνιστικές κινήσεις που πρέπει να γίνουν. Και πολύ πιο άμεσα μάλιστα.
υγ. Τάκαρε Φύσσα καλώς επανήλθες.
Στο μεσοδιάστημα είχαμε την αναπάντεχη ήττα της Πανάθας από το συρφετό της Σταντάρ Λιέγης. Να αποκλείεσαι στην έδρα σου από χειρότερη ομάδα και ενώ έχεις προηγηθεί είναι λίγο δύσκολο να το καταπιείς. Το χειροκρότημα στο τέλος πάντως ήταν ενθαρρυντικό και δείγμα αλλαγής νοοτροπίας (κάτι που έχει φανεί από πέρυσι), ειδικά όσον αφορά τη σχέση ποδοσφαιρικού τμήματος και οπαδών.
Πάμε στα τακτικά λοιπόν. Από τις ελάχιστες φορές που επί Αναστασίου ξύνισα όταν είδα την εντεκάδα. Ακατανόητη η επιμονή στον ανέτοιμο Πέτριτς, ενώ οι Πράνιτς-Ατζαγκούν κάνανε το κέντρο πιο δυσκίνητο. Ίσως έπρεπε να ξεκινήσει και με Λαγό δεύτερο κόφτη για να γλιτώσει τις κόντρες που θα έβγαζε η Σταντάρ. Ίσως έπρεπε να παίξει με καθαρούς ακραίους, αντί να γεμίσει τόσο τον άξονα. Πολλά ίσως, τόσα που δεν έχει και νόημα να σκέφτεσαι μια βδομάδα μετά.
Η πρόκριση χάθηκε πάντως, είτε λόγω απειρίας, είτε λόγω ατυχίας, είτε λόγω φυσικής κατάστασης, είτε λόγω υποτίμησης του αντιπάλου ως ένα σημείο. Μάλλον λίγο από όλα μαζί, όπως γίνεται συνήθως δηλαδή. Από δω και πέρα μένουν δυο ματσάκια με τη Μίντιλαντ που θέλουν τεράστια προσοχή και παιχνίδι σκοπιμότητας. Δυο ματς που παίζεται το μισό μπάτζετ του τμήματος (για να μην ξεχνιόμαστε).
Αυτό που έγινε ολοφάνερο πάντως είναι η ανάγκη ενίσχυσης σε μερικές θέσεις. Κατά τη δική μου γνώμη θέλουμε οπωσδήποτε ένα χαφ στυλ Αμπέιντ (αν είναι ο ίδιος ακόμα καλύτερα), ένα δεξί εξτρέμ (εκτός αν ξαναγίνει ποδοσφαιριστής ο Μπαιράμι) και ένα αναπληρωματικό φορ περιοχής. Όλοι μιλάνε για επιτελικό χαφ τις τελευταίες μέρες, προφανώς πρέπει να πάρουμε κι εκεί παίχτη, αν και βλέπω και τον Μπουι να δοκιμάζεται σε αυτή τη θέση.
Υπομονή κι όλα θα γίνουν. Αν όχι φέτος, δεν χάθηκε και ο κόσμος, άλλωστε προέχουν κάποιες εξωαγωνιστικές κινήσεις που πρέπει να γίνουν. Και πολύ πιο άμεσα μάλιστα.
υγ. Τάκαρε Φύσσα καλώς επανήλθες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου