Ξεκίνημα με την αγαπημένη εθνική ομάδα του μπλογκ.
Αργεντινή λοιπόν. H ομάδα που ταυτίστηκε με την τεχνική όσο και με την (καλώς εννοούμενη) αλητεία. H oμάδα που έχει παράγει τις περισσότερες μπαλαδόφατσες. Η ομάδα του Ντιέγκο. Η ομάδα του Μπατιστούτα. Αλλά και του Ρεδόνδο, του Σιμεόνε, του Κανίγια, του Αιμάρ, του Αγιάλα, του Σορίν και τόσων άλλων. Η ομάδα με τις δύο κούπες, που από το 1990 και μετά κυνηγάει την τρίτη. Κάθε φορά φαβορί, κάθε φορά παιχταράδες, κάθε φορά φάπα...
Τα τελευταία 25 χρόνια κουβαλάει μια γκαντεμιά μαζί της όπου πάει. Αυτή εκφράζεται με κάθε πιθανό τρόπο. Συνήθως οι προπονητές μας είναι για τα πανηγύρια. Άλλες φορές μας τη στήνουν στις ισοβαθμίες. Άλλες θυμάται η φιφα να κάνει ντόπινγκ κοντρόλ στον Μαραντόνα. Άλλες μας σφάζουν. Υπάρχουν πολλές εκδοχές γενικά... η τελευταία ήταν ο διορισμός του Ντιεγκίτο σε ομοσπονδιακό προπονητη και η ακατανόητη απόφαση του να μην πάρει στην αποστολή τον Καμπιάσο και τον Ζανέτι. Αποτέλεσμα γνωστό, τετράμπαλο από τα παιδιά της Μέρκελ, και πίσω με τα αυτιά κατεβασμένα και τη μουσούδα στο πάτωμα.
Εμείς όμως πιστοί και φέτος στο μεγάλο όνειρο, να σηκώσει το αγαλματάκι μέσα στο Μαρακανά. Όνειρο που θα κάνει όλη την Αργεντινή να χοροπηδάνε σαν χιμπατζήδες, και θα ρίξει όλη τη Βραζιλία στα ναρκωτικά. Πως κατεβαίνουμε όμως για να το πετύχουμε αυτό? ας δούμε...
Τέρμα ο Ρομέρο μάλλον, μέτριος γενικά, ποτέ δεν είχαμε καμιά τερματοφυλακάρα άλλωστε. Με την ελπίδα να είναι σταθερός τουλάχιστον και να μη φάει τίποτα φάβες σε κρίσιμα.
Άμυνα τετράδα σε ζώνη.
Σίγουρος δεξιά ο Ζαμπαλέτα. Καλό δεξί μπακ, έμπειρος, γρήγορος, κλωτσάει, τρέχει. Μια χαρά.
Αριστερά ο Ρόχο. Κι εδώ περίπτωση Ρομέρο. Με την ελπίδα να μην μας εκθέτει συστηματικά, να κρατάει τη θέση του, να μην του βγαίνουν στην πλάτη, να ρίχνει καμιά κλωτσιά, και να διάγει εν γένει ως πιστός και φιλότιμος στρατιώτης...
Δίδυμο στόπερ ακόμα δεν ξέρουμε... η λογική μου λέει για Γκαράι με Καμπανιάρο, ελπίζω οτι δεν θα παίξουν Φερνάντεζ και Ντεμικέλις. Το μη χείρον βέλτιστον είναι η φάση. Ίσως έπρεπε να πάρει και Οταμέντι σαν έξτρα λύση. Οψόμεθα...
Χαφ. Ένας κόφτης ο Μασεράνο. Άψογα. Πάμε παρακάτω. Σίγουρος και ο Ντιμαρία σε ρόλο δεκαριού μπροστά από τα αμυντικά χαφ. Τέλεια. Α, λείπει ένας απο την τριάδα. Ποιός? έλα ντε.... οτι τον φωτίσει ο Πανάγαθος ας κάνει ο κόουτς. Εγώ ίσως έβαζα Πέρεζ που τρέχει και μαρκάρει. Άλλοι θα έβαζαν Γκαγκο, άλλοι Μάξι κοκ. Όποιον κι αν προτιμήσει, προσευχές να αντεπεξέλθει...
Mπροστά, οτι κι αν κατεβάσει είμαστε τούμπανο. Μέσι και Αγκουέρο σίγουροι, μια θέση παίζει μεταξύ Ιγκουαίν και Λαβέτσι. Εγώ θα προτιμούσα Ιγκου που είναι και η αδυναμία μου, και το γκολ το μυρίζεται... υπάρχει και ο Παλάσιο που ταιριάζει γάντι στο σύστημα. Εδώ έιμαστε χαλαρά η καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης.
Πρόβλεψη : τετράδα σίγουρα,πάει για μεγάλα πράγματα φέτος.
Ευχή : να το σηκώσει μέσα στα μούτρα των Βραζιλιάνων.
Αργεντινή λοιπόν. H ομάδα που ταυτίστηκε με την τεχνική όσο και με την (καλώς εννοούμενη) αλητεία. H oμάδα που έχει παράγει τις περισσότερες μπαλαδόφατσες. Η ομάδα του Ντιέγκο. Η ομάδα του Μπατιστούτα. Αλλά και του Ρεδόνδο, του Σιμεόνε, του Κανίγια, του Αιμάρ, του Αγιάλα, του Σορίν και τόσων άλλων. Η ομάδα με τις δύο κούπες, που από το 1990 και μετά κυνηγάει την τρίτη. Κάθε φορά φαβορί, κάθε φορά παιχταράδες, κάθε φορά φάπα...
Τα τελευταία 25 χρόνια κουβαλάει μια γκαντεμιά μαζί της όπου πάει. Αυτή εκφράζεται με κάθε πιθανό τρόπο. Συνήθως οι προπονητές μας είναι για τα πανηγύρια. Άλλες φορές μας τη στήνουν στις ισοβαθμίες. Άλλες θυμάται η φιφα να κάνει ντόπινγκ κοντρόλ στον Μαραντόνα. Άλλες μας σφάζουν. Υπάρχουν πολλές εκδοχές γενικά... η τελευταία ήταν ο διορισμός του Ντιεγκίτο σε ομοσπονδιακό προπονητη και η ακατανόητη απόφαση του να μην πάρει στην αποστολή τον Καμπιάσο και τον Ζανέτι. Αποτέλεσμα γνωστό, τετράμπαλο από τα παιδιά της Μέρκελ, και πίσω με τα αυτιά κατεβασμένα και τη μουσούδα στο πάτωμα.
Εμείς όμως πιστοί και φέτος στο μεγάλο όνειρο, να σηκώσει το αγαλματάκι μέσα στο Μαρακανά. Όνειρο που θα κάνει όλη την Αργεντινή να χοροπηδάνε σαν χιμπατζήδες, και θα ρίξει όλη τη Βραζιλία στα ναρκωτικά. Πως κατεβαίνουμε όμως για να το πετύχουμε αυτό? ας δούμε...
Τέρμα ο Ρομέρο μάλλον, μέτριος γενικά, ποτέ δεν είχαμε καμιά τερματοφυλακάρα άλλωστε. Με την ελπίδα να είναι σταθερός τουλάχιστον και να μη φάει τίποτα φάβες σε κρίσιμα.
Άμυνα τετράδα σε ζώνη.
Σίγουρος δεξιά ο Ζαμπαλέτα. Καλό δεξί μπακ, έμπειρος, γρήγορος, κλωτσάει, τρέχει. Μια χαρά.
Αριστερά ο Ρόχο. Κι εδώ περίπτωση Ρομέρο. Με την ελπίδα να μην μας εκθέτει συστηματικά, να κρατάει τη θέση του, να μην του βγαίνουν στην πλάτη, να ρίχνει καμιά κλωτσιά, και να διάγει εν γένει ως πιστός και φιλότιμος στρατιώτης...
Δίδυμο στόπερ ακόμα δεν ξέρουμε... η λογική μου λέει για Γκαράι με Καμπανιάρο, ελπίζω οτι δεν θα παίξουν Φερνάντεζ και Ντεμικέλις. Το μη χείρον βέλτιστον είναι η φάση. Ίσως έπρεπε να πάρει και Οταμέντι σαν έξτρα λύση. Οψόμεθα...
Χαφ. Ένας κόφτης ο Μασεράνο. Άψογα. Πάμε παρακάτω. Σίγουρος και ο Ντιμαρία σε ρόλο δεκαριού μπροστά από τα αμυντικά χαφ. Τέλεια. Α, λείπει ένας απο την τριάδα. Ποιός? έλα ντε.... οτι τον φωτίσει ο Πανάγαθος ας κάνει ο κόουτς. Εγώ ίσως έβαζα Πέρεζ που τρέχει και μαρκάρει. Άλλοι θα έβαζαν Γκαγκο, άλλοι Μάξι κοκ. Όποιον κι αν προτιμήσει, προσευχές να αντεπεξέλθει...
Mπροστά, οτι κι αν κατεβάσει είμαστε τούμπανο. Μέσι και Αγκουέρο σίγουροι, μια θέση παίζει μεταξύ Ιγκουαίν και Λαβέτσι. Εγώ θα προτιμούσα Ιγκου που είναι και η αδυναμία μου, και το γκολ το μυρίζεται... υπάρχει και ο Παλάσιο που ταιριάζει γάντι στο σύστημα. Εδώ έιμαστε χαλαρά η καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης.
Πρόβλεψη : τετράδα σίγουρα,πάει για μεγάλα πράγματα φέτος.
Ευχή : να το σηκώσει μέσα στα μούτρα των Βραζιλιάνων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου